‘Je hebt toch een tillift?’ zei iemand deze week tegen me. ‘Gebruik zo’n handig hulpje dan ook!’

Nu Nadja na haar operatie nog niet kan staan, betekent dat meer tillen dan normaal. Zesendertig kilo schoon aan de haak. Normaal gebruik ik de tillift alleen van bad naar bed maar ja, normaal kan ze ook goed meehelpen.

Dus, heb ik gisteren van het bed naar de douche ons handige hulpje ingezet. Dat ging zo:

‘Nadja, til je bovenbeen is iets op, dan kan de band eronderdoor.’

‘Au.’

‘Andere been.’

‘AUWW!’

Banden boven aan het juk vastgehaakt en Nadja met de tillift op de douchestoel gezet.

‘Báááng!’

O ja, omdat ze zit in plaats van hangt, stoot ze bijna haar hoofd tegen het juk van de tillift. Bij de douche dus snel de lussen bovenaan weer los gehaald en het juk iets omhoog. Zo, nu kunnen we haren wassen.

‘Báááng!’

‘Hoezo? Je zit op je billen met het gespje van de douchestoel om je middel. Kom op, goed je hoofd naar achter, anders worden je knieën nat en dat wil je niet.’

O FCK, de douchestoel rolt naar achter, de knieën worden nat. Snel op de rem. Ondertussen uitkijken dat ik zelf niet geraakt wordt door het juk van de tillift.

Nadja jammert.

‘Oké oké, we spoelen snel je haren uit, klaar.’

Au, het juk links tegen mijn slaap grrrr.

‘Gaat goed, gaat goed, bijna klaar.’

Douche uit. Handdoek om Nadja heen.

‘Zo, en nu gaan we weer met de tillift naar je bed.’

Ik laat het juk wat zakken, doe de banden weer in de lussen en druk op het knopje voor ‘omhoog’.

‘Mamááá!’

‘Wat?’

O shit, het gespje om haar middel zit nog vast, de douchestoel komt mee omhoog. Als Nadja niet zo angstig keek, zou het om te lachen zijn. Weer zakken, gespje los, en weer omhoog.

‘IEUWWW!’ gillen Nadja en ik tegelijk. Met het omhoog gaan, raken we de hendel van de douche die in de koude stand aan schiet. Handdoek nat, Nadja huilt, ik vloek.

Wie of wat is hier nou handig…

De tillift en ik: vrienden worden we niet.