‘Ik kan heel goed lopen hoor!’ zegt Nadja verontwaardigd, als ik over haar knieoperatie begin. Het is lastig uitleggen, want, natuurlijk is het prachtig dat ze met spalken aan en een loophulpmiddel, stukjes kan lopen. Maar, de kwaliteit van lopen en staan is in de afgelopen twee jaar wel behoorlijk achteruit gegaan. Ik kan alleen maar blij zijn dat ze dat zelf niet zo in de gaten heeft.

Alhoewel, in de statafel staan is pijnlijk, haar benen helemaal strekken lukt gewoon niet meer. Doordat ze veel zit, de spieren in haar benen teweinig worden belast én gewoon anders werken dan bij ons, zijn ze aan de achterkant van haar benen verkort. De botox-injecties die de spieren tijdelijk ontspannen, helpen niet afdoende en zijn uiteindelijk alleen een lapmiddel, want iedere vier maanden onder volledige narcose botox-injecties inspuiten is ook niet wenselijk.

En dus krijgt Nadja in iedere knie een achtvormig plaatje, dat op de groeischijf wordt vastgezet. Hierdoor zal de groei aan de voorkant van het been worden afgeremd, de spieren aan de achterkant kunnen wel doorgroeien, zodat hopelijk in de groei, haar beenstand symmetrischer zal worden.

Ik heb goed nagedacht over hoe ik Nadja uitleg én voorbereid op de operatie. Ik laat haar foto’s zien van een aantal jaren terug, toen ze nog rechterop stond. Ze ziet het verschil. Ik leg haar uit dat de dokter aan haar knieën gaat werken (het woord opereren zegt haar niets) en dat ze als ze weer wakker wordt, twee pleisters op elke knie zal hebben.

‘Au?’ ze legt haar handen op haar knieën.

‘Het zal dan wel even au doen ja,’ zeg ik naar waarheid. Operaties aan het bot zijn pijnlijk. ‘We gaan twee of drie nachtjes in het ziekenhuis slapen. Mama krijgt een bedje naast die van jou, gezellig hè?’ praat ik snel verder.

Ze kijkt me aan en glimlacht voorzichtig. ‘Muis mee?’

‘Ja hoor, en Beer mag ook mee.’

‘Echt?’

De dappere dodo. Dat het effect van de operatie pas zal blijken als ze weer wat is doorgegroeid, dat hou ik maar voor me. Stap voor stap.