Post

‘Mama, brievenpost!’

Triomfantelijk legt Nadja de post op tafel. Hè? Hoe heeft ze dat nou vanuit haar rolstoel opgeraapt? Ik loopt naar de hal en zie dat onder de brievenbus een kist met sinaasappels staat, een mooi verhoginkje voor Nadja. Ah, de groenteman is geweest.

Tussen het grauwe papierwerk, valt mijn oog op een enveloppe met pastelkleurige bloemetjes langs de rand. Ik vis hem ertussenuit.

Er zit een prachtige kaart in van mijn tante, twee velletjes lijntjespapier vallen eruit, volgeschreven in haar lusserige handschrift. Met een kop koffie geniet ik van de alledaagse dingen die ze me schrijft. Na afloop leg ik de brief met een glimlach weg. Wat is het toch leuk als iemand de moeite neemt een persoonlijke kaart te kiezen, je te schrijven en een brievenbus op te zoeken. Ik moet eerlijk bekennen dat dat laatste bij mij soms dagen duurt. Dan ligt mijn ‘te verzenden post’ al die tijd in een hoekje in de hal te wachten.

Nadja creëert met regelmaat persoonlijke berichten aan mensen die ze lief vindt: opa, oppas, klassenassistent, allemaal hebben ze wel een (aantal) keer een kleurplaat in hun favoriete kleur, met een x-je van Nadja eronder ontvangen.

Ter plekke neem ik me voor vaker een kaartje te versturen. In ieder geval naar mensen die ik weinig zie. Niet via Whatsapp en ook niet alleen met ‘groetjes’ eronder, maar met een persoonlijk bericht.

Ik koop een kaart voor mijn tante, schrijf haar terug en leg de kaart in de hal om die later te posten.

Twee dagen later loop ik in gedachten langs het dressoir waar de kaart van mijn tante op prijkt. Huh? Er staat een kaart naast met klaprozen erop, die me bekend voorkomt. Maar…

In Nadja’s kamer vindt ik de opengescheurde enveloppe met mijn handschrift erop.

Dat heb je nou van uitstelgedrag.

Met dank aan het sinaasappelkistje…

Door |2017-12-20T20:58:42+00:0020 december 2017|0 Reacties
Na het behalen van mijn HAVO en Schroevers diploma, ben ik als inkoopster damesmode aan de slag gegaan voor een keten in Amsterdam. Daarna ben ik mijn eigen kledingzaken begonnen, welke ik 16 jaar heb gehad. De problematiek na de geboorte van Nadja omtrent haar gezondheid en ontwikkeling, maakten dat ik mijn toekomstplannen moest bijstellen. Ik heb schrijfworkshops gedaan om me toe te leggen op een grote liefde van mij, namelijk schrijven. Iets wat ik al sinds mijn pubertijd doe. Door wat er op mijn pad kwam bij het leven met een zorgintensief kind en ook omdat ik graag maatschappelijk mee wilde blijven draaien, besloot ik Stichting Nadja op te richten. Dat brengt me van project tot project en de kinderen van de spelmiddag en anderen die daardoor op mijn pad zijn gekomen, geven me een enorme boost.

Reageer hier