‘Jij lijkt op Karin,’ zegt Nadja tegen me. Vanwege het donkere haar natuurlijk. Gelukkig is ze de stoerste van de oude garde van K3, ik kan ermee leven.

‘En ik lijk op Josje. Toch?’ Ze kijkt me hoopvol aan.

‘Ja hoor, jij hebt ook lichte haren.’

Ons pubertje heeft een idool, ze is verliefd. Ze valt bijna in katzwijm als Josje in beeld komt. Persoonlijk vond ik Josje de ergste, een te hoog Barbie-gehalte, zeg maar. En ja, ik weet het: deze versie van K3 is allang exit, maar dat vertel ik haar maar niet.

‘Hallo Josje!’ roept Nadja uitgelaten. Ze zwaait naar het scherm. Ik zet haar idool handig in bij de verzorging. Als ik de DVD aanzet bij het wakker worden, laat mevrouw Pollewop zich makkelijker aankleden. En omdat Josje altijd mooie haren heeft, mag ik zowaar haar haren invlechten.

Als ze ’s middags uit school komt, wil ze haar danskleren aan. Meedansen met K3. Na een paar liedjes roept ze me, ze wijst naar een ander setje kleren dat ze op bed heeft gelegd. ‘Wat is er?’ vraag ik verbaasd. Er zitten geen vlekken of natte plekken op de danskleren die ze aanheeft.

‘Andere danskleren,’ zegt Nadja.

Dan valt het kwartje. Elke keer als Josje zich omkleedt, wil zij ook iets anders aan. Met een zucht kijk ik naar de kledingcombinaties die al op de grond klaarliggen.

De aanbidding gaat ver. Als ik ’s avonds voor wil lezen, word ik weggestuurd: ‘Zelf voorlezen.’ Ik hoor haar zachtjes murmelen, stiekem kijk ik om het hoekje. Haar vinger bij het woord, links Muis en rechts? De DVD-hoes met op de voorkant een stralende Josje.