Aangezien Nadja zo bezig is met ‘groot worden’ en ik -eerlijk is eerlijk- na dertien jaar die luiers ook weleens zat ben, bedacht ik dat dit hét moment was een poging te wagen haar alsnog zindelijk te krijgen.

Tuurlijk is het leuk van school terug te horen dat Nadja zelf op de brancard klimt, haar broek en luier losmaakt en een nieuwe onder haar billen schuift, maar als gezegd: een stap verder zou zo fijn zijn. Ik heb al visioenen van alleen nog een Beer op het potje.

Ik had een goed adres gekregen waar ze weliswaar niet gespecialiseerd zijn in Nadja’s, maar ze was meer dan welkom. De dame die de intake afnam, communiceerde met Nadja alsof ze nooit anders had gedaan. Heel prettig.

Er ging een wereld voor me open. Er blijken diverse methoden te zijn met speciale horloges en verschillende soorten plaswekkers. Nadja zat rustig in haar rolstoel en leek de grote blauwe bal in de kamer het interessantst te vinden.

Om concreet te maken wat zo’n horloge of plaswekker inhoudt, mocht Nadja ze bekijken en vasthouden. Nadja keek stoïcijns van de dame naar de spullen op haar schoot, naar mij. Gedecideerd gaf ze de plashulpjes terug.

‘Na de zomervakantie,’ zei ze stellig. ‘Als ik naar boven ga’ (naar het VSO: Voortgezet Speciaal Onderwijs).

Dat had geen verdere uitleg nodig. De dame en ik keken elkaar aan, aandringen zou geen zin hebben wisten we allebei.

Mijn dochter wil graag groot worden, maar alles op zijn tijd.