Gewoon

 

Een paar weken geleden kwam Nadja met de laatste schoolfoto thuis. Ik was blij verrast. Wat staat ze er leuk op, zo echt zoals ze is. Trots zette ik hem op de kast. Vorige week liep ik er langs, toen ik bedacht: wat zie ik er nou aan…? Ineens ‘zag’ ik het: ze hadden de hoofdsteun van de rolstoel weg geretoucheerd. Ik keek naar de Nadja zoals ze bij haar geboorte bedoeld was: zonder beperking. Gewoon.  

Nadja zit zelf in de fase van ‘gewoon’ zijn. Zo wil ze ineens niet meer op de po/douchestoel maar op de gewone toiletbril, nu lukt dat maar half en half want ze kan zich nergens vasthouden. Volgende week de klusjesman wandbeugels laten plaatsen.

Gewoon betekent ook dat ze niet meer in haar rolstoel de taxi in wil, maar lopend. Gelukkig heeft ze een fantastische chauffeur, want handig is anders.

Ik begrijp het zo goed en Ik haat mezelf dat ik sta te zuchten als zij iets ‘gewoon’ wil doen maar het simpele feit is, dat het niet gewoon is: met haar eenenveertig kilo hou ik haar bijna niet meer als ik haar moet ondersteunen. Er komt een tijd dat ik haar gewoon willen zijn zal moeten begrenzen, omdat ik het gewoon niet meer kan. Die gedachte maakt me verdrietig, het frustreert me.

Dag voor dag, stap voor stap, niet te ver vooruit denken, denk ik dan. Voor alles is een oplossing.

Met een glimlach denk ik aan zondagmorgen. Ik was boven aan het douchen. Toen ik beneden kwam, had Nadja zelf de eieren in de pan gedaan, water gehaald bij haar eigen wasbak en de sinaasappels klaargelegd om te persen. Ze was net bezig de afwasmachine uit te ruimen. 

Hah! Mijn dochter is niet gewoon, zij is namelijk super!

 

Door |2018-07-10T16:25:24+00:0010 juli 2018|0 Reacties
Na het behalen van mijn HAVO en Schroevers diploma, ben ik als inkoopster damesmode aan de slag gegaan voor een keten in Amsterdam. Daarna ben ik mijn eigen kledingzaken begonnen, welke ik 16 jaar heb gehad. De problematiek na de geboorte van Nadja omtrent haar gezondheid en ontwikkeling, maakten dat ik mijn toekomstplannen moest bijstellen. Ik heb schrijfopleidingen gevolgd om me toe te leggen op een grote liefde van mij, schrijven. Iets wat ik al sinds mijn pubertijd doe. Door wat er op mijn pad kwam bij het leven met een zorgintensief kind en ook omdat ik graag maatschappelijk mee wilde blijven draaien, besloot ik Stichting Nadja op te richten. Dat brengt me van project tot project en de kinderen van de spelmiddag en anderen die daardoor op mijn pad zijn gekomen, geven me een enorme boost. Inmiddels werk ik sinds 2017 ook als redacteur en schrijfcoach. In september 2018 heb ik www.de-storyteller.nl opgericht met als hoofddoel het verzamelen van inspirerende, verbindende of verrassende verhalen van mensen.

Reageer hier