Als je groep acht verlaat, sluit je de periode basisonderwijs af met een voorstelling. Bij Nadja op school is dat niet anders.De juffen hebben het verhaal zelf geschreven, ieder kind heeft een op het lijf geschreven rol. Nadja is dansjuf 😊.

Ik snorde mijn rieten koffertje met mijn eigen balletkleding uit de berging en keek met vertedering naar de balletoutfit die ik zelf droeg toen ik dertien was: een roze maillot (met naad over het been), een lichtblauw pakje en natuurlijk de balletschoentjes. Ik gaf het mee naar school.

De levensechte decors zijn door de kinderen zelf gemaakt, al weken zijn ze aan het oefenen en zoals het een echt gezelschap betaamd, zijn ze best nerveus. Maar zodra ik met opa ‘de zaal’ in kom, straalt ze.

De juffen souffleren de kinderen de voorstelling door. Ze geven bemoedigende knikjes en sturen hier en daar bij. Het applaus duurt lang, terecht, ze hebben het zo leuk gedaan.

Ik kijk naar de juffen, die trots en bescheiden aan de zijkant staan terwijl de kinderen een buiging maken. Een juf kan je schoolcarrière maken of breken. Deze juffen zíen de kinderen echt, wíllen ze graag horen, blijven stimuleren, met engelengeduld. Een schooljaar lang. Deze juffen lieten de kinderen zo groeien, niet alleen in het schoolse, maar ook sociaal emotioneel, dat ze zelfverzekerd en blij klaar zijn ‘om naar boven’ te gaan.

Dit soort juffen verdient applaus!