Imaginaire vrienden

Buiten is het 26 graden. Nadja zit in de tuin te puzzelen. Ze wijst ergens naar en vraagt wat. Ik zit heerlijk in mijn boek en mompel ‘ja hoor.’

Ze rolt naar de RaceRunner (het loophulpmiddel voor atletiek) en begint aan de hoes te trekken.

Ik kijk op van mijn boek. ‘Wil je lopen?’

‘Nee,’ antwoordt ze, ‘de hoes moet eraf. Veel te warm voor de RaceRunner.’

Ahh. Ik glimlach en denk aan gisteren toen ze tijdens het boodschappen doen ineens haar hand voor haar mond sloeg: ‘O nee!’ Toen bleek dat ze vergeten was dat Beer en pop nog in bad zaten 😊.

Zou ik me zorgen moeten maken? Feit is dat Nadja in de buurt geen vriendjes heeft, ze speelt altijd alleen.

Aan de andere kant, ik had ook imaginaire vrienden. Als kind had ik een spijkerpet waar ik tegen sprak . Onafscheidelijk waren pet en ik. Hevig verontwaardigd was ik dat pet in de klas aan de kapstok moest. Was ik een eenzaam kind? Zeker niet.

Dus nee, ik ga me geen zorgen maken om Nadja. Ze moedert graag en kijkt naar filmpjes over de verzorging van baby’s. Als er op school of in het logeerhuis een kind hulp of verzorging krijgt, staat ze er met haar neus bovenop.

Terwijl ik dit schrijf, geeft ze Beer op zijn kop omdat hij niet rechtop wil blijven zitten.

Ach, wat moeten we zonder fantasie: het geeft het leven net dat vleugje extra.

 

 

Door |2018-07-19T17:28:26+00:0019 juli 2018|0 Reacties
Na het behalen van mijn HAVO en Schroevers diploma, ben ik als inkoopster damesmode aan de slag gegaan voor een keten in Amsterdam. Daarna ben ik mijn eigen kledingzaken begonnen, welke ik 16 jaar heb gehad. De problematiek na de geboorte van Nadja omtrent haar gezondheid en ontwikkeling, maakten dat ik mijn toekomstplannen moest bijstellen. Ik heb schrijfworkshops gedaan om me toe te leggen op een grote liefde van mij, namelijk schrijven. Iets wat ik al sinds mijn pubertijd doe. Door wat er op mijn pad kwam bij het leven met een zorgintensief kind en ook omdat ik graag maatschappelijk mee wilde blijven draaien, besloot ik Stichting Nadja op te richten. Dat brengt me van project tot project en de kinderen van de spelmiddag en anderen die daardoor op mijn pad zijn gekomen, geven me een enorme boost.

Reageer hier