De eerste weken VSO (Voortgezet Speciaal Onderwijs) zitten erop. De hele zomervakantie vertelde Nadja aan wie het maar horen wilde, dat ze nu met de lift naar boven moet op school. Ze kon niet wachten om te laten zien dat ze nu bij ‘de grote kinderen’ hoort. Dag twee belde de juf: ‘Nadja wil zonder begeleiding met de lift naar boven, mag dat van jou?’

Ja hoor, dat mag.

Naast taal en rekenles, is het onderwijs op het VSO vooral praktijkgericht. Zo mailde de juf hoe knap Nadja haar dagtaak uitvoert, zoals de telefoon opnemen bij de balie: ‘Goedemorgen met de Thermiek, met Nadja,’ of zelfstandig vuilniszakken naar de container brengen. Ik zag het voor me: zak op het blad, met de lift naar beneden en bij de container hulp vragen. Ze wordt echt groot dacht ik vertederd.

Maar, er waren ook momenten van ruggenspraak met de juf: ‘Nadja zit op de toilet, heeft een plas gedaan maar wil er niet meer af.’ Of: ‘Nadja wil haar blad ineens niet op haar rolstoel.’ Of: ‘Nadja wil haar potloden niet opruimen, uit nijd liggen ze nu allemaal op de grond.’

Tja, het schoolritme betekent ook: een strakke planning en meedoen in een groep en daar heeft mevrouw Pollewop niet altijd zin in, dan wil ze zelf de regie. Of heeft ze net als andere pubers de slappe lach. Zo erg, dat ze maar even de gang op moet.

Soms gedraagt ze zich als een klein kind, dan weer klinkt ze heel volwassen. Bijvoorbeeld als ze aan een vriendinnetje die op bezoek is vraagt: ‘Zit je lekker?’ Of tegen de oppas: ‘Ik ben zo blij dat je er bent.’

Ze wil zo graag groot zijn, alleen, dat gaat niet van de ene op de andere dag. Sinds gisteren mag Muis weer mee naar school. En ach, wat zou het: ze kan nog lang genoeg groot zijn.