Lachtanden

De oprijplaten liggen zoals altijd klaar bij de voordeur, die op een kier staat. Met de grotere rolstoel is het drie keer steken om in de smalle gang de haakse hoek naar links te maken naar de wachtkamer.

‘Even wachten,’ zegt Nadja berustend. Ze benoemt de verschillende kleuren van de stoelen die tegen de wand staan opgesteld. ‘Oranje, groen én geel en blauw, dat zijn mijn lievelingskleuren.’

Die laatste toevoeging komt er steevast achteraan, ondanks dat ik niemand in haar omgeving kan noemen die dat niet al weet.

Dan staat tandarts Snoep in de deuropening. ‘Zo, jij bent groot geworden, ik herken je haast niet,’ zegt hij tegen Nadja. Ze lacht, rolt naar hem toe en steekt haar hand uit.

Snoep. Zo grappig voor een tandarts. Ik fantaseerde erbij dat de familie Snoep generaties lang tandartsen had voortgebracht, maar dat bleek niet waar. Rob Snoep is de eerste.

Ik help Nadja in de tandartsstoel, haar armen schieten onwillekeurig de lucht in, tandarts Snoep draait snel de grote lamp boven de stoel weg.

‘Het gaat goed met jouw tanden, Nadja,’complimenteert hij haar. Ze laat zich inderdaad beter poetsen. Peutertandpasta gemengd met de juniorenpasta, liggend op haar rug, want dan is ze het meest stabiel.

Hup, stoel weer uit, door naar de volgende kamer. Ze helt gevaarlijk achterover als ze vanuit de tandartsstoel op de voetenplank van de rolstoel gaat staan om daarna de draai te maken om weer te gaan zitten. Ik hou haar onder haar oksels tegen.

‘Naar Tineke,’ zegt Nadja.

Bij de mondhygiëniste krijgt Muis een prominente plek op het spoelbakje. Uit voorzorg plaatst Tineke een bijtgum tussen Nadja’s tanden, terwijl ze ze één voor één naloopt. ‘Nu je lachtanden,’ zegt ze terwijl ze Nadja’s bovenlip omhoog duwt. Ze praat haar er rustig doorheen, meegaand in haar belevingswereld.

Krrr, krr, krr: geslaagd, denk ik, zoals in de advertentie van het leger. De mensen bij Snoep begrijpen hoe het werkt.

Met een ‘tot over een half jaar,’ nemen we afscheid.

Nadja lacht haar lachtanden bloot.

Door |2018-10-08T16:28:45+00:008 oktober 2018|0 Reacties
Na het behalen van mijn HAVO en Schroevers diploma, ben ik als inkoopster damesmode aan de slag gegaan voor een keten in Amsterdam. Daarna ben ik mijn eigen kledingzaken begonnen, welke ik 16 jaar heb gehad. De problematiek na de geboorte van Nadja omtrent haar gezondheid en ontwikkeling, maakten dat ik mijn toekomstplannen moest bijstellen. Ik heb schrijfopleidingen gevolgd om me toe te leggen op een grote liefde van mij, schrijven. Iets wat ik al sinds mijn pubertijd doe. Door wat er op mijn pad kwam bij het leven met een zorgintensief kind en ook omdat ik graag maatschappelijk mee wilde blijven draaien, besloot ik Stichting Nadja op te richten. Dat brengt me van project tot project en de kinderen van de spelmiddag en anderen die daardoor op mijn pad zijn gekomen, geven me een enorme boost. Inmiddels werk ik sinds 2017 ook als redacteur en schrijfcoach. In september 2018 heb ik www.de-storyteller.nl opgericht met als hoofddoel het verzamelen van inspirerende, verbindende of verrassende verhalen van mensen.

Reageer hier