Stilte

 

Een Brabants filiaal van Albert Heijn start met ‘prikkelarme’ uren, zo stond vorige week in het NRC. Gedempt licht, geen muziek of reclame, minder vragen bij het afrekenen.

Het initiatief is opgezet voor mensen met autisme en iedereen die prikkelgevoelig is.

Lijkt me heerlijk. Volgens mijn huisgenoten hoor ik ook tot die groep. Repeterende geluiden, vingers die ergens op tikken, een ‘zoem’ in huis…’Wij horen het niet eens!’ roepen ze als ik erover begin. Het lijkt me dus heerlijk. Lekker doorlopen als je een bekende tegenkomt, met je vingers op je lippen, sorry, we kunnen geen kletspraatje houden. De AH medewerker die zelfs blijft praten als je doorloopt, waardoor je vergeet wat je nou eigenlijk kwam pakken, idem dito: Ssssst!

Alleen het tijdstip waarop ze deze uren gaan testen verbaasde me: tussen acht en negen op dinsdagmorgen. Is het dan niet al vanzelf heel stil? En, mensen die snel overprikkeld zijn, weten stilte al te waarderen. Zou het niet juist fantastisch zijn mensen op piekuren, bijvoorbeeld na werktijd van vijf tot zes met stilte te verrassen? Dat je uit je werk komt en met een glimlach denkt: ah, lekker even boodschappen doen. Je hoofd leegmaken in de Albert Heijn.

Ik vind het een mooi plan. Het ‘zonde om weg te gooien’ bordje bij de groente kan weg, je ziet de beurse plekken toch niet, en als de bliepjes bij de kassa uit zijn, en de sfeerverlichting daarentegen aan, bekijk je het kassameisje met andere ogen.

De kassadames…dat is wel een dingetje. Sommigen hebben welllicht vooraf een cursus Stilte nodig.

Zelfs als je vooraf duidelijk zegt: ‘Ik hoef er niets bij,’ hoor je jezelf nog drie keer ‘nee’ antwoorden. Alsof ze het niet kan geloven. Echt geen spaarzegels, écht geen bonnetje, écht geen tasje?

Die Appie. Goed bezig. Enthousiast licht ik mijn huisgenoten in. ‘Hoezo hoop je dat het hier ook komt?’ reageren ze verbaasd. ‘Jij doet je boodschappen toch altijd online?’

 

Door |2018-10-01T12:55:50+00:001 oktober 2018|0 Reacties
Na het behalen van mijn HAVO en Schroevers diploma, ben ik als inkoopster damesmode aan de slag gegaan voor een keten in Amsterdam. Daarna ben ik mijn eigen kledingzaken begonnen, welke ik 16 jaar heb gehad. De problematiek na de geboorte van Nadja omtrent haar gezondheid en ontwikkeling, maakten dat ik mijn toekomstplannen moest bijstellen. Ik heb schrijfopleidingen gevolgd om me toe te leggen op een grote liefde van mij, schrijven. Iets wat ik al sinds mijn pubertijd doe. Door wat er op mijn pad kwam bij het leven met een zorgintensief kind en ook omdat ik graag maatschappelijk mee wilde blijven draaien, besloot ik Stichting Nadja op te richten. Dat brengt me van project tot project en de kinderen van de spelmiddag en anderen die daardoor op mijn pad zijn gekomen, geven me een enorme boost. Inmiddels werk ik sinds 2017 ook als redacteur en schrijfcoach. In september 2018 heb ik www.de-storyteller.nl opgericht met als hoofddoel het verzamelen van inspirerende, verbindende of verrassende verhalen van mensen.

Reageer hier