Angst

 

Angst is iets heel aparts. Sommige mensen bevriezen, anderen schieten in de actiestand. Rondom vaccineren zie je beide groepen terug.

Waar de overbekende BMR (bof, mazelen en rode hond) landelijk is terug gelopen tot gemiddeld 90 procent – waar 95 procent noodzakelijk is om uitbraak onder controle te houden – zie je dat de vraag naar de meningokokken-vaccinatie zo groot is, dat er een schaarste is. 

Hoe dat komt? Het aantal ouders dat hun kind niet laat vaccineren tegen BMR is gestegen door Godvrezende ouders (die waren er altijd al), de groeiende groep ouders van allochtone kinderen , maar vooral door de vaak hoogopgeleide ouders die zichzelf hebben ‘ingelezen’ en zeker weten dat vaccineren hele enge dingen teweeg kan brengen (autisme, chronische vermoeidheid ed). Dat dus, terwijl de prik tegen het meningokokkenvirus, dat pas sinds tweede helft 2005 gegeven wordt, niet aan te slepen is.  

Kennis is macht. Het is goed om te weten wat je doet en waarom wel (óf niet). De kans op meningokokken (zeker type B ) is erg klein. Alleen, zodra het om onze kinderen gaat, speelt er meer mee: EMOTIES. Zoals angst een emotie is. Dat verklaart waarom ook artsen in de rij staan om hun kinderen te laten vaccineren tegen meningokokken, nog voordat ze de oproep krijgen. Dat meningokokken uit het niets toe kan slaan en een snel verloop heeft, is heel verontrustend, dat helpt niet mee. 

Angst is het enige juiste woord als ik terugdenk aan Nadja, een half jaar oud, met meningitis (hersenvliesontsteking) en een bloedvergiftiging. Wegens besmettingsgevaar lag ze geïsoleerd, de verpleging in ‘ruimtepakken’ maakten de situatie nog beklemmender dan die al was. Het ging inderdaad razendsnel, in een paar uur was haar situatie levensbedreigend. Ze heeft er een diffuse hersenbeschadiging aan overgehouden, waardoor ze nu is zoals ze is.

Dat de meningokokken-vaccinatie een half jaar later is ingesteld, is best zuur, alhoewel ze er niets aan gehad zou hebben, aangezien baby’s pas met veertien maanden worden ingeënt. Maar ja, emoties laten zich niet leiden, hè.  

De anti-verhalen, de nare verhalen, raken iedereen. Tuurlijk. Bedenk daarbij wel dat er geen verhalen geschreven worden over kinderen die dankzij de vaccinatie níet ziek zijn geworden. Wiens leven níet verminkt is geraakt.  

Ik heb de wijsheid ook niet in pacht. Ik weet niet zeker of een vaccinatie volledig veilig is. Maar lieve ouders, probeer je hoofd wel koel te houden. Angst is een slechte raadgever.

En als geen ander weet ik dat er ook zoiets als domme pech bestaat.

 

Door |2018-11-29T20:15:03+00:0029 november 2018|0 Reacties
Na het behalen van mijn HAVO en Schroevers diploma, ben ik als inkoopster damesmode aan de slag gegaan voor een keten in Amsterdam. Daarna ben ik mijn eigen kledingzaken begonnen, welke ik 16 jaar heb gehad. De problematiek na de geboorte van Nadja omtrent haar gezondheid en ontwikkeling, maakten dat ik mijn toekomstplannen moest bijstellen. Ik heb schrijfopleidingen gevolgd om me toe te leggen op een grote liefde van mij, schrijven. Iets wat ik al sinds mijn pubertijd doe. Door wat er op mijn pad kwam bij het leven met een zorgintensief kind en ook omdat ik graag maatschappelijk mee wilde blijven draaien, besloot ik Stichting Nadja op te richten. Dat brengt me van project tot project en de kinderen van de spelmiddag en anderen die daardoor op mijn pad zijn gekomen, geven me een enorme boost. Inmiddels werk ik sinds 2017 ook als redacteur en schrijfcoach. In september 2018 heb ik www.de-storyteller.nl opgericht met als hoofddoel het verzamelen van inspirerende, verbindende of verrassende verhalen van mensen.

Reageer hier