Moeders

 

Onlangs las ik een artikel over een oudere dame, die drie – inmiddels overleden – gehandicapte zonen had gehad. Ze was nooit ingestort zei ze, want ze waren alle drie zo mooi en lief en ach, eigenlijk was hun verzorging in zekere zin makkelijker dan die van gezonde kinderen: “Ze trokken niks omver, vielen niet van de trap en deden geen dingen die niet mochten”.

Ze lagen vaak in het ziekenhuis, dan ging zij mee als hun privéverpleegster, bijvoorbeeld voor hun sondevoeding, want ook toen al hadden verpleegsters geen tijd daar een uur mee bezig te zijn. Haar verdriet had ze altijd toegedekt onder een laag humor, want: “Wat moet je dan? De hele dag huilen? Dan komt er niemand meer, daar heeft niemand zin in”. 

Ik legde het artikel weg en staarde voor me uit. Ik ken ze ook, deze moeders, die zich door humor staande houden. De moeder die even de magneet van het cochleair implantaat van het hoofd van haar kind haalt, zodat hij niet hoort wat niet voor zijn oren bestemd is. De moeder die als haar kind weer eens gestruikeld is, roept: ‘Ademt ie nog?’ De moeder die als haar kind doorlopend toevallen krijgt, nuchter opmerkt: ‘Dan slaapt ze tenminste vannacht een keer door.’ Of de moeder die als er gevraagd wordt wat haar kind (die niet meer kan dan op zijn rug liggen) gaat doen als hij achttien is, met een stalen gezicht zegt: ‘Vakkenvullen bij Albert Heijn.’ 

Galgenhumor? Misschien. Maar het werkt wel. En wellicht moet je zelf een `bijzonder kind’ hebben om deze humor te begrijpen. Humor als harnas, als overlevingstactiek.

Ik herken trouwens ook de moeder die als privéverpleegkundige haar kind verzorgt – één moeder in bijzonder – als ze voor de zoveelste keer in het ziekenhuis ligt: aankleden, haren mooi doen, voeding geven, saturatie in de gaten houden… ze leest haar kind beter dan wie dan ook. Dat haar eigen leven op dat moment stil staat, daar klaagt ze nooit over.  

Natuurlijk zijn deze moeders (net als ik) heus weleens verdrietig als vriendinnen naar eindexamenuitreikingen gaan, of naar de muziekuitvoering van hun kind. Maar het optimisme overwint altijd. 

En daarom, lieve sterke moeders, wil ik jullie een keer bedanken. Want, jullie Jullie zijn een kracht, een inspiratie en jullie opgewektheid werkt aanstekelijk.

In ieder geval voor mij.

 

Door |2018-11-22T11:22:35+00:008 november 2018|0 Reacties
Na het behalen van mijn HAVO en Schroevers diploma, ben ik als inkoopster damesmode aan de slag gegaan voor een keten in Amsterdam. Daarna ben ik mijn eigen kledingzaken begonnen, welke ik 16 jaar heb gehad. De problematiek na de geboorte van Nadja omtrent haar gezondheid en ontwikkeling, maakten dat ik mijn toekomstplannen moest bijstellen. Ik heb schrijfopleidingen gevolgd om me toe te leggen op een grote liefde van mij, schrijven. Iets wat ik al sinds mijn pubertijd doe. Door wat er op mijn pad kwam bij het leven met een zorgintensief kind en ook omdat ik graag maatschappelijk mee wilde blijven draaien, besloot ik Stichting Nadja op te richten. Dat brengt me van project tot project en de kinderen van de spelmiddag en anderen die daardoor op mijn pad zijn gekomen, geven me een enorme boost. Inmiddels werk ik sinds 2017 ook als redacteur en schrijfcoach. In september 2018 heb ik www.de-storyteller.nl opgericht met als hoofddoel het verzamelen van inspirerende, verbindende of verrassende verhalen van mensen.

Reageer hier