Roos

 

Zondag 11 november, 12.15 uur. De deurbel gaat. Ik ben boven aan het rommelen, loop nog in mijn joggingpak en heb helemaal geen zin om open te doen.

De deurbel gaat nog een keer. Ja, ja, oké, ik kom al.

Op de stoep staat een meneer met een roos in zijn hand. Hij kijkt me vriendelijk aan en zegt: ‘Mag ik u omdat u mantelzorger bent deze roos aanbieden namens de Protestantse Gemeente Leiderdorp?’

Al jaren krijg ik zo’n roos en ik neem hem altijd ietwat beschaamd in ontvangst.

Ik denk bij het woord mantelzorger altijd aan iemand die voor een zieke oudere zorgt. Ik ben Nadja’s móéder, natúúrlijk zorg ik voor haar! Dat vind ik geen verdienste. Omdat ik het gevoel heb, dat ik er dus eigenlijk geen recht op heb, zet ik de vaas met de roos erin zelfs altijd een beetje apart. Maar het zijn sterke rozen, ze staan lang! 

Dit jaar google ik naar de definitie van mantelzorger: langdurige zorg door een naaste voor een chronisch zieke, gehandicapte of hulpbehoevende.

Tja.

Is het daarom dat de roos me toch ook ontroert? Dat mijn tranen hoog zitten als ik hem in de deuropening aanneem? Want ieder jaar is het een moment waarop ik er even bij stilsta: ja, onze gezinssituatie is bijzonder.  

Nu staat de vaas pontificaal in de zithoek, met de krulversiering aan de hals van de vaas. Als vrolijke noot, want: voor het eerst zie ik de roos als kado waar ik zonder voorbehoud blij mee mag zijn.

 

Door |2018-11-22T11:15:26+00:0015 november 2018|0 Reacties
Na het behalen van mijn HAVO en Schroevers diploma, ben ik als inkoopster damesmode aan de slag gegaan voor een keten in Amsterdam. Daarna ben ik mijn eigen kledingzaken begonnen, welke ik 16 jaar heb gehad. De problematiek na de geboorte van Nadja omtrent haar gezondheid en ontwikkeling, maakten dat ik mijn toekomstplannen moest bijstellen. Ik heb schrijfopleidingen gevolgd om me toe te leggen op een grote liefde van mij, schrijven. Iets wat ik al sinds mijn pubertijd doe. Door wat er op mijn pad kwam bij het leven met een zorgintensief kind en ook omdat ik graag maatschappelijk mee wilde blijven draaien, besloot ik Stichting Nadja op te richten. Dat brengt me van project tot project en de kinderen van de spelmiddag en anderen die daardoor op mijn pad zijn gekomen, geven me een enorme boost. Inmiddels werk ik sinds 2017 ook als redacteur en schrijfcoach. In september 2018 heb ik www.de-storyteller.nl opgericht met als hoofddoel het verzamelen van inspirerende, verbindende of verrassende verhalen van mensen.

Reageer hier