Weten

‘Wat is dat voor een streepje?’

Onze jonge bezoeker staat ineens naast Nadja’s bed, onbedoeld, want ik ben haar aan het verschonen.

‘Dat “streepje” is een litteken, Nadja is als baby aan haar buik geopereerd.’

Ik plak de luier dicht en kijk onder mijn wimpers door naar Nadja’s reactie. Geen.

Met een zacht duwtje in de rug, dirigeer ik de bezoeker de kamer uit. Een pubermeisje heeft recht op privacy.

 

Wij zien het litteken niet meer terwijl het toch, twee centimeter boven haar navel, vrijwel van haar ene naar haar andere zij loopt.

Nadja heeft er zelf nog nooit naar gevraagd. Best apart, bedenk ik me. Aangezien ze al langere tijd grote interesse heeft voor filmpjes van jonge kinderen op YouTube, is ze er volgens mij op haar manier wel mee bezig. Ik besluit in de herfstvakantie de foto’s op te zoeken van haar eerste levensjaren.

Zelf vind ik het best spannend om de foto’s weer te zien, die van haar wieg thuis die lang leeg bleef, en die van in het ziekenhuis. De geur en geluiden van toen, daar, komen scherp terug, evenals de constante bal in mijn buik.

Ik probeer aan Nadja’s gezicht af te lezen hoe ze het vindt. Ze kijkt naar zichzelf met een infuus en slangetjes, met verband en pleisters, maar ze zegt niets, vraagt niets. Ze kijkt ogenschijnlijk rustig naar de foto’s.

 

‘Ik lijk op Jay’ is het eerste dat ze zegt, verwijzend naar de babyfoto’s van broer Jay die ook op tafel liggen. Het ontroert me dat dát haar eerste reactie is.

‘Zo komt dat streepje op je buik,’ probeer ik. ‘Je had pijn en toen moest de dokter even in je buik kijken.’

‘Opereerd,’ zegt Nadja. Ze verblikt of verbloost niet.

‘Precies,’ zeg ik.

‘Héél lang geleden,’ zegt Nadja. Nu ben ik al groot, toch?’

‘Ja, nu ben je al groot.’

Ineens wil ze terugbladeren, ik ben benieuwd. Ze gaat terug tot de eerste bladzijde, naar haar geboorte, als ze via de keizersnee het daglicht ziet. Ze lag in stuit, met haar benen gestrekt naar boven, haar voeten links en rechts naast haar oren.

‘Dat is niet zo handig,’ zegt ze praktisch.

Ik kijk van opzij naar mijn knappe dochter, en laat haar in stilte bladeren.

Ik hoef haar niets uit te leggen. Ze weet genoeg.

Door |2018-11-01T17:03:54+00:001 november 2018|0 Reacties
Na het behalen van mijn HAVO en Schroevers diploma, ben ik als inkoopster damesmode aan de slag gegaan voor een keten in Amsterdam. Daarna ben ik mijn eigen kledingzaken begonnen, welke ik 16 jaar heb gehad. De problematiek na de geboorte van Nadja omtrent haar gezondheid en ontwikkeling, maakten dat ik mijn toekomstplannen moest bijstellen. Ik heb schrijfopleidingen gevolgd om me toe te leggen op een grote liefde van mij, schrijven. Iets wat ik al sinds mijn pubertijd doe. Door wat er op mijn pad kwam bij het leven met een zorgintensief kind en ook omdat ik graag maatschappelijk mee wilde blijven draaien, besloot ik Stichting Nadja op te richten. Dat brengt me van project tot project en de kinderen van de spelmiddag en anderen die daardoor op mijn pad zijn gekomen, geven me een enorme boost. Inmiddels werk ik sinds 2017 ook als redacteur en schrijfcoach. In september 2018 heb ik www.de-storyteller.nl opgericht met als hoofddoel het verzamelen van inspirerende, verbindende of verrassende verhalen van mensen.

Reageer hier