‘Nadja leest AVI M3,’ zegt de juf tijdens het tienminutengesprekje (dat in het speciaal onderwijs overigens een kwartier is 😊).

Ik sta versteld. Ik lees Nadja nog iedere avond voor en iedere poging haar zelf te laten lezen is tot dusver jammerlijk mislukt. Oké, af en toe een zinnetje of woord toen ik “Nijntje” voorlas, maar die boekjes vindt ze nu te kinderachtig.

Ik haal drie boekjes M3 niveau bij de bieb. ‘s Avonds schudt Nadja koppig haar hoofd, ze wil aan het eind van de dag gewoon worden voorgelezen. Ach, dat mag ook, gelukkig leest ze iedere ochtend op school.

Toch wil ik er iets mee. Van de logopediste krijg ik de tip eens op de site van meelezen.nl te kijken. Daar kun je boekjes kopen waarbij je een code krijgt, zodat je daarmee in kunt loggen op de site en je tegelijk kunt lezen én voorgelezen wordt.

Dat lijkt me wel wat. Vinger erbij en samen lezen. Helaas loopt het programma vast en is Nadja er snel klaar mee.

Tot vorige week. Bij het boekje “Tjiep de mus” zegt ze ineens uit zichzelf: ‘Ik lees dit en mama leest dat.’

Yes!

Daar zit ze, in haar nachtjapon, haar knokige knietjes over de rand van het bed. Ze buigt zo ver naar voren, dat ik bang ben dat ze voorover valt. Snel doe ik het boek wat omhoog. Ze pakt mijn hand. Ik moet met mijn vinger onder het woord gaan staan dat zij moet lezen. Ze doet erg haar best, haar neus tot tien centimeter boven de bladzijde. Druppels speeksel vallen op mijn hand.

‘Zal ik je bril even pakken?’

‘Jij ook?’

Ja, tuurlijk, dan pak ik ook mijn leesbril.

Langzaam maar zeker leest ze. Als de bladzijde uit is, zeg ik: ‘Ik ben heel trots op jou! En ik denk juf Gabriëlle ook!’

‘Aan Gabriëlle vertelle(n),’ zegt ze. ‘Hee, dat rijmt!’

Ze lacht om haar eigen grapje.

 

Woorden en woordgrapjes zijn best leuk. Net als zelf lezen.