Vannacht keek ik naar haar, hoe ze lag te slapen, zo lief in rust, haar handen ontspannen. Voor het laatst dertien. Vandaag is ze veertien, met hier en daar een pukkeltje, gierende hormonen en het daarbij horende recalcitrante gedrag.

Voor ons even wennen dat ze ineens geen tanden wil poetsen, niet kan kiezen of ze onder de douche of in bad wil of zich zonder reden van de wc laat glijden, aangezien zij bij uitstek een dametje van routines is. Ach, ze snapt er zelf ook niets van, de onverklaarbare verdrietjes en boze buien. Ze komen en gaan. 

Als ze na onuitstaanbaar gedrag fris gewassen in haar nachtponnetje zit, denk ik: zo is ze groot, zo is ze klein. En andersom:

Het was tijdens de laatste spelmiddag van 2018, we hadden al afscheid genomen en stonden met onze jas aan, toen Nadja zei: ‘Ik moet plassen.’ Het liefst had ik gezegd: doe het maar even in je luier, maar ja dat kon ik natuurlijk niet maken. Nu gaf ze het eindelijk een keer aan… Dus ging ik op de boerderij op een klein toilet door mijn knieën. Nadja stond met haar neus naar het toilet en hield zich aan de muur vast, zodat ik de luier af kon doen. Bloed! Snel klapte ik de luier dicht en staarde even voor me uit: toch een momentje als je kleine meid een jonge vrouw wordt…  

Direct erachteraan voelde ik opstandigheid in me opborrelen: zoveel in haar lijf dat niet functioneert als we zouden willen en uitgerekend dít functioneert wél! Laat dat dan ook maar zitten. Ze heeft er niets aan. En hoe leg ik het haar uit? Van het woord bloed zal ze schrikken en de woorden ‘zwanger en baby’ wil ik al helemaal niet noemen. Want als er iets is dat ze graag zou willen, dan is het moeder worden en dat zal ze nooit… 

Ik zocht op het internet naar boekjes met plaatjes waarmee ik het kan uitleggen en geef haar paracetamol als ze hoofd- of buikpijn heeft.  

Ik beloof dat ik het haar deze kerstvakantie nog ga vertellen. Maar vandaag niet. Vandaag is ons pubermeisje het feestvarken!