About Anne van Zwieten

Na het behalen van mijn HAVO en Schroevers diploma, ben ik als inkoopster damesmode aan de slag gegaan voor een keten in Amsterdam. Daarna ben ik mijn eigen kledingzaken begonnen, welke ik 16 jaar heb gehad. De problematiek na de geboorte van Nadja omtrent haar gezondheid en ontwikkeling, maakten dat ik mijn toekomstplannen moest bijstellen. Ik heb schrijfworkshops gedaan om me toe te leggen op een grote liefde van mij, namelijk schrijven. Iets wat ik al sinds mijn pubertijd doe. Door wat er op mijn pad kwam bij het leven met een zorgintensief kind en ook omdat ik graag maatschappelijk mee wilde blijven draaien, besloot ik Stichting Nadja op te richten. Dat brengt me van project tot project en de kinderen van de spelmiddag en anderen die daardoor op mijn pad zijn gekomen, geven me een enorme boost.
31 Jul 2018

Opbrengst groenteveiling tijdens Sail-Leiden juli 2018

Door |2018-07-31T19:33:13+00:0031 juli 2018|0 Reacties

Op 29 juli was Stichting Nadja het Goede Doel tijdens Sail-Leiden. Vanaf een historische schuit werd er groente en fruit geveild. De gehele opbrengst was voor ons. Het heeft het fantastische bedrag opgeleverd van 1899,- euro! Dit geld gaan we gebruiken om in 2019, als we 10 jaar bestaan, onze droom waar te maken: Een [...]

10 Jul 2018

Gewoon

Door |2018-07-10T16:25:24+00:0010 juli 2018|0 Reacties

Een paar weken geleden kwam Nadja met de laatste schoolfoto thuis. Ik was blij verrast. Wat staat ze er leuk op, zo echt zoals ze is. Trots zette ik hem op de kast. Vorige week liep ik er langs, toen ik bedacht: wat zie ik er nou aan…? Ineens ‘zag’ ik het: ze hadden de hoofdsteun van de rolstoel weg geretoucheerd. Ik keek naar de Nadja zoals ze bij haar geboorte bedoeld was: zonder beperking. Gewoon.

7 Jun 2018

Mango-moment

Door |2018-06-07T17:54:47+00:007 juni 2018|0 Reacties

‘Wanneer was jouw mango-moment?’ is de openingszin van een artikel in het Algemeen Dagblad. Mijn interesse is gewekt. Het artikel gaat over een ernstig zieke vrouw die enorm opleefde toen haar gevraagd werd waar ze haar een plezier mee konden doen. ‘Met een mango,’ was haar verrassende antwoord. Een hoogleraar vroeg zich af hoe zo’n kleine attentie zo’n verschil kon maken en startte een onderzoek. Huh? Een onderzoek? dacht ik. Zijn we werkelijk zo afgestompt dat we de wetenschap erop los moeten laten om tot de conclusie te komen dat persoonlijke aandacht goed is voor ons welbevinden?