“Piano’s doen wonderen” stond er onlangs in de krant. Het stuk vertelde dat er steeds meer openbare ruimtes zijn waar iedereen spontaan achter de vleugel kan plaatsnemen.

Ik ken een jongen, veertien jaar en autist, die vanuit Leiderdorp naar Den Haag fietst om daar op het Centraal station zijn zelf gecomponeerde muziek te spelen. Heel bijzonder, omdat hij moeite heeft aansluiting te vinden, zelf ogenschijnlijk het liefst in zijn eigen wereld zit, maar zo middels zijn instrument wel communiceert, verbindt, raakt en zichzelf laat zien.

Jong, oud, ziek, gehandicapt of gezond: muziek doet iets met je. Op de spelmiddag komt een meisje die, zodra we een muziekworkshop doen en de eerste mooie noten klinken, altijd moet huilen. Vervolgens pakt ze een instrument, begint een beetje teruggetrokken te spelen waarna ze een rondje maakt langs de andere kinderen om samen te musiceren. Als uiteindelijk het orkest compleet is, straalt ze.

Tijdens de nationale yoga-dag ( ja ja, die bestaat), volgde ik een les met live gitaarmuziek en zang. De dame die dit deed is erin gespecialiseerd om voor een ieder persoonlijk een stuk gitaar te spelen. Lijkt me geweldig voor mijn spelmiddagkinderen. En dan daarna lekker dansen, zingen en muziek maken.

In Leiderdorp maakte de pantomime voorstelling door vluchtelingen veel indruk. Misschien juist omdat er niet gesproken werd. Zo is dat denk ik ook bij muziek. Het laat je voelen en zet aan tot nadenken.

Premier Rutte speelt ook graag piano stond er in het stuk. Misschien moeten we alle onruststokers, politici en mensen van verschillende religies eens bij elkaar zetten en een instrument aanreiken dat niet teveel herrie kan maken. Opdracht zou zijn niet te praten maar te proberen een harmonieus stuk te componeren en de kamer pas te verlaten als dat gelukt is.
Goh, het klinkt me als muziek in de oren!