Tijdens de laatste buitenspeeldag is er een plattegrond gepresenteerd met alle natuurspeelplekken in Leiden. Een goede zaak, want buitenspelen en natuur ervaren is voor kinderen met een beperking al geen vanzelfsprekendheid , maar doordat kinderen steeds meer tijd in de digitale wereld doorbrengen , is het voor kinderen zonder beperking ook geen normaalste zaak meer. Heel jammer. Wat me bij ons eigen project in de natuurspeeltuin in Leiderdorp opviel is dat de regelgeving zo strikt is. Valhoogte, de diepte van de zandbak, de hoogte van een helling…het lijkt wel of het gezonde verstand geen rol meer mag spelen. Alles ligt vast in regeltjes.

Maar bestaat het hele leven niet uit vallen en opstaan? Is dat niet wat een mens weerbaar maakt en zelfvertrouwen geeft? De eerste twee (oké drie) jaar van Nadja’s leven liep ik met gestrekte armen achter Nadja aan die zich tijgerend en hopsend over de vloer bewoog. Daarna dacht ik: tja schat dit is jouw lijf, vind je grenzen. Nu word ik weleens aangesproken als Nadja ergens met haar rollator rondstruint: ‘Gaat dat wel goed?’ Ik snap het wel hoor. Ze is net een ongeleid projectiel en nee, het gaat niet altijd goed. Maar ze wil zo graag en ze is zo’n bikkel, zelfs met kapotte knieën of pijnlijke voeten door de spalken, gaat ze dóór.

Daarom was het des te pijnlijker toen vorige week in het arts- en therapeutenoverleg naar voren kwam dat Nadja’s hemstring en kuitspier aan het verkorten zijn én haar lichaamslengte en gewicht haar ondertussen in de weg staan als het gaat om het lopen. Mogelijk dat ze op termijn niet meer zal kunnen lopen zoals ze nu doet.

Dat is even slikken.

Ik denk aan alle keren dat de voorspellingen niet uitkwamen en hou me vast aan de operatie die het proces hopelijk zal vertragen. Ik denk aan hoe Nadja na elke valpartij zichzelf weer ophijst en weer doorgaat.

Ik recht mijn rug. Het zal gaan zoals het gaat en als we vallen, staan we weer op.