Leve de gemeente

Aan de ene kant meen ik het hoor: ‘Leve de gemeente’ want ja, we hebben ons huis mogen aanpassen, we hebben een rolstoellift in de auto en we hebben weer een nieuwe rolstoel goedgekeurd gekregen. Zonder de spaakbeschermers dit keer, die zijn inmiddels wegbezuinigd.

Begin alleen niet over de formulieren die je bij iedere aanvraag moet invullen. Daarbij krijg ik altijd spontaan de leus van de belastingdienst in mijn hoofd: ‘Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker’. Cynisch bedoeld hè. Want, het is niet leuk én niet makkelijk (lees: het is confronterend) om keer op keer copy paste hetzelfde riedeltje vragen te moeten beantwoorden. Ik had weer zo’n momentje bij de jaarlijkse aanvraag voor leerlingenvervoer. Kan aanvraagster zelfstandig met het openbaar vervoer? Zo nee, waarom niet? Heeft aanvraagster begeleiding in de taxi nodig? Zo ja, waarom? Wat is de afstand van huis naar school? ( Ook zoiets: de afstand moet minimaal 6,3 kilometer zijn. Wie heeft dat verzonnen? Alsof ze bij een afstand van pak m beet 5 kilometer ineens wel veilig en zelfstandig in haar handbewogen rolstoel naar school zou kunnen)

In het tijdperk van passend onderwijs, zorg op maat en wat al niet meer zij, zou je verwachten dat ook bij de gemeente de verpersoonlijking zou zijn doorgevoerd. ‘Ah, Nadja van Zwieten, geboren op….Ja, die kennen we. Die is namelijk inmiddels al elf jaar inwoonster van onze gemeente. Gevalletje ‘komt niet meer goed’. Gaat nooit zelfstandig lopen, zal nooit een schooldiploma behalen en wordt nooit zelfredzaam. Hoe moeilijk kan het zijn om even de administratie van vorig jaar erbij te pakken en op achternaam en geboortedatum te kijken om wie het gaat vóór je onnodig papier verspilt en onnodig werk gaat en laat doen.

Lieve gemeente, hoe verfrissend zou het zijn als we volgend een jaar een kaartje krijgen met daarop: ‘Na de zomervakantie rijdt de taxi weer voor hoor Nadja, veel plezier in het nieuwe schooljaar!’