In tijdschrift ‘Lotje&Co’ voor gezinnen met een zorgintensief kind, stond in nummer vierentwintig een interview met Midas Dekker. Je weet wel, de bioloog. Hij komt uit een gezin van zes kinderen maar hij zegt zelf altijd van vier want, citaat: “Twee van mijn zusjes waren mislukt. Als een postorderbedrijf je zoiets zou sturen , zou je het terugsturen.” Zijn moeder kon het niet aan en heeft de zusjes naar een instelling gebracht. Ze werden nooit meer bezocht.

Inmiddels zijn ze allebei overleden. Zijn moeder ging niet naar de begrafenis maar dat snapt hij wel: “Ze wilde niet met schuldgevoel geconfronteerd worden.” O.

Dat er mensen waren die jaren voor de meisjes hadden gezorgd en echt oprecht om ‘dit prutswerk’ konden rouwen, Midas Dekkers heeft er met verbazing naar staan kijken zo zegt hij. Ik citeer hem nog een keer: “Niemand heeft moeite om van die vrolijke mongool te houden. Maar van een pijnlijdend protoplasma? Dan moet je óf een groot hart óf een klein verstand hebben.”

Na het lezen van het interview –van inclusief foto’s acht kantjes!- blijf ik achter met de vraag wat ik nou het meest beschamend vind:

-Hoe Midas Dekkers de ouders van EMB (ernstig meervoudig beperkte) kinderen wegzet als dom: “Liefde geven aan een hopeloze zaak, jezelf opofferen voor een ander…het is lief, braaf, onnozel.”

-Het respectloze beeld dat hij neerzet van deze kinderen zelf.

-Dat hij als doorgeleerd persoon met al zijn intellect niet ziet dat hij zelf qua gevoelsleven nogal mislukt is (ik gebruik zijn eigen woord maar even).

Of is het meest beschamende dat Lotje&Co die als ondertitel heeft: “vol herkenning en erkenning” en schrijft voor gezinnen met een zorgintensief kind, Midas Dekkers een podium heeft gegeven?