Ziekenhuizen willen af van de talloze lintjes die zij van patiëntenverenigingen ontvangen, die daarmee aangeven dat de zorg voor de groep patiënten die ze vertegenwoordigen, op orde is. Alhoewel het leuk is waardering te krijgen, zijn de lintjes inmiddels een last. Er bestaan namelijk ondertussen wel 90 van deze keurmerken en pluimen. De administratie ervan, kost een gemiddeld ziekenhuis zo’n 1 miljoen (!) euro per jaar, me dunkt dat die tijd en dat geld beter aan de patiënten besteed kan worden.

Waardering is erkenning, erkenning is aandacht, daar weet Nadja ook alles van. Sinds ze in november geopereerd is, heeft ze veel last van haar benen. Eerst van haar knieën, goed voor te stellen want er is immers in het bot geboord. Vervolgens had ze wekenlang pijn in haar rechter scheenbeen. Haar klachten waren zo intens, dat gedacht werd aan shin-splint. We hebben gewreven, getroost, gekoeld of verwarmd. Op school heeft ze uren in de zitzak doorgebracht, niet in staat een stap te zetten.

Maar hoe kon het toch dat de pijn soms op miraculeuze wijze weg was….

Deze week kreeg ze er pijn in haar linker bovenbeen bij. En wij maar piekeren samen met juffen, arts en fysio: kwam het door haar nieuwe spalken? Hadden we haar teveel gepusht? Was het spierpijn, kramp?

Tot vanmorgen. Haar scheenbeen was ‘Helemaal over,’ maar nu deed niet alleen haar linker, maar ook haar rechter bovenbeen ineens heel veel pijn: ‘Net als Noor,’ zuchtte ze dramatisch (een meisje uit haar klas).

Ik wreef geduldig over haar benen, gaf er een kusje op en glimlachte.

Het was al vaker opgevallen dat Nadja soms kopieergedrag vertoont. Het jongetje in de taxi dat hetzelfde zinnetje steeds herhaalt of het meisje op school dat altijd haar hoofd naar links houdt, met haar wang op de hoofdsteun van de rolstoel? Zij imiteerde het.

‘Niet lachen!’ zei Nadja verontwaardigd.

Ik trok mijn mond in een plooi en aaide haar been. Aangenomen dat ze best af en toe last zal hebben, zou onze dochter het niet slecht doen op de theaterschool. Wat betreft overtuigingskracht, verdient ze nu al een lintje.