Verliefd

‘Ik ga jou een kusje geven,’ zegt Wesley als de juf aangeeft dat ze naar het schoolplein gaan om buiten te spelen. Nadja kijkt verheugd.

‘Op haar hand,’ zegt de juf, ze besluit in de buurt te blijven.

De jassen gaan aan. Dat doen ze zelf, alleen de rits doet de juf dicht. Wesley loopt met grote passen, zijn benen ver uit elkaar, naar de deur. Met zijn handen ter hoogte van zijn schouders, houdt hij zijn zware lijf in evenwicht. Nadja slaakt een gilletje van blijdschap en rolt achter hem aan.

Ze kennen elkaar al zo lang. Vanaf de kleuterschool zaten ze vaak bij elkaar in de klas en Wesley bezoekt trouw de spelmiddagen van stichting Nadja. Sinds een jaar logeren ze ook nog eens met regelmaat in het hetzelfde logeerweekend bij Twister in Nieuwveen.

Samen gaan ze in de vogelnestschommel. Het is nog een heel gedoe erin te komen met die lange onhandige puberbenen. Gezellig bewegen ze heen en weer, ze vallen tegen elkaar aan en gieren het uit. Even lijkt het of ze het kusje vergeten zijn, maar nee hoor, Wesley pakt Nadja’s hand en drukt zijn lippen erop. En nog eens, en nog eens.

Nadja grinnikt en laat het zich welgevallen. Dan is het genoeg geweest, ze zegt: ‘Stop.’

Wesley stopt. De juf, die al die tijd naast de schommel heeft gestaan, geeft ze beiden een compliment: ‘Goed zo Wesley, jij stopte toen Nadja dat wilde en Nadja, jij hebt goed je grens aangegeven.’

Gelukkig, geen ‘Metoo’ toestanden .

De lente, de liefde. Is het niet prachtig?