‘Oooooooww!’ klinkt het gefrustreerd uit Nadja’s kamer. Ik doe de deur open en kijk om het hoekje. ‘KAPOT!’ zegt Nadja boos en houdt het gespje van de poppen Maxi-Cosi omhoog. Ik probeer het zelf en inderdaad, het klikt niet meer vast. Ik schuif het op zijn plek en zeg zo nonchalant mogelijk: ‘Zo, hij zit hoor.’

Dat had ik gedacht.

‘Kijk!’ Nadja trekt het bandje met dezelfde vaart weer los.

‘Ja, nou ja, het is niet anders,’ zeg ik ongeduldig. ‘Je moet het maar even zo doen.’

‘Nee, dat is gevaarlijk, dan gaat pop boem vallen.’

Ik ben druk, denk tegen beter weten in: negeren…. en loop terug naar mijn computer.

Boze kreten vanuit Nadja’s kamer.

Zo kan ik niet werken. Oké, even kijken of er iets te repareren valt. Voorzichtig buig ik het clipje dat het klikje moet geven iets terug. Pats! Het breekt af.

‘Kapot,’ zegt Nadja, dit keer gelaten.

‘Ja,  nu is het echt kapot,’ zucht ik, boos op mezelf.

‘Nieuwe kopen.’

‘Ja zeg! Je bent net jarig geweest, het is wel een keer klaar. Máár, ik weet een oplossing,’ zeg ik zelfverzekerder dan ik me voel. Ik pak een lint uit de knutseldoos en frutsel onhandig een soort tuigje. ‘Goed hè?’ probeer ik. Nadja schudt haar hoofd. ‘Je doet het er maar mee,’ zeg ik en trek de deur achter me dicht. Ik hoor Nadja nog een keer zeggen: ‘Nieuwe kopen…’

Met mijn zelf gefröbelde tuigje kan Nadja niks, ik moet elke keer de strijd aan en helpen. Misschien vind ik iets op Marktplaats, denk ik, en begin een zoektocht. De vorige keer toen ik een houten stoeltje voor Beer zocht en Nadja blij had gemaakt met de op komst zijnde stoel met blad, mondde het uit in frustratie. De stoel was veel kleiner dan de aanbieder had vermeld. Ik doe een laffe poging, maar voor ik het weet google ik op poppen Maxi-Cosi. Vandaag is hij geleverd.

Ik heb ook geen ruggengraat…