Operatie Muis 

Toen mijn zus en ik het ouderlijk huis verlieten, kregen we onder het mom “uit huis en dus op eigen benen” van onze moeder een door haar gemaakt naai-etui. Of mijn broer er ook één heeft gehad, vraag ik me af. Hmmm… Afijn, dat is nu zo’n dertig jaar geleden en de klosjes garen en veiligheidsspelden waarmee mijn moeder de etui vulde, zitten er nagenoeg ongebruikt in. Met dank aan De Witte (Gouden of Zilveren) Schaar en bonus-moeder/oma- Joke. 

Maar nu is Muis kapot en die moet stante pede gemaakt. Ik denk met vertedering aan mijn moeders voortschrijdend inzicht en haal haar naai-etui. Opgeruimd begin ik, ik zal dat klusje wel even klaren. Hoe moeilijk kan het zijn?

Helaas heb ik niet mijn moeders geduld en handigheid geërfd, wel haar perfectionisme, lastig. Zo wordt het klusje al gauw een hels karwei, waarbij je beter uit mijn buurt kunt blijven. Wie verzint dat die oogjes van die naalden zo klein moeten zijn! En waar is mijn schaar? Nou ja, dan maar even met mijn tanden. Ik werk rommelig, naast een oude krant en mijn laptop, daar waar mijn moeder de hele tafel ervoor zou hebben vrijgemaakt.  

Maar, uiteindelijk fiks ik het. Muis’ slofjes zijn gerepareerd en Muis’ oor is gehecht, niet zo netjes als mijn moeder het had gedaan, toch zou ze trots op me zijn geweest al was het maar om het feit dat ik heb doorgezet.  

Daar komt Nadja aangerold, ik heb naald en draad nog in mijn handen. ‘Joke doen!’ zegt ze streng. Even streng als Joke waarschijnlijk zelf als ze dit leest. Ik hoor het haar zeggen: ‘Waarom laat je mij dat niet doen!’ Maar ik wilde haar even niet lastigvallen, Joke is haar koffer aan het inpakken want ze gaat op vakantie. Dat vertel ik Nadja dan ook. Ze bekijkt Muis en keurt het goed. Gelukkig maar, operatie geslaagd.