Nadja en ik hebben een vast grapje. Iedere keer als we naar de kinderboerderij gaan, doe ik mijn versie van Animal Crackers. Vaak vreselijk flauw, maar dat is ook het hele idee achter de crackers. ‘Wóehh’ zegt koe Fauna (om de één of andere reden hoor ik nooit ‘boe’). Ze loeit hard, haar kin in de lucht en wijd opengesperde ogen. Op zich al komisch om te zien.

‘Flikker toch op met zijn allen. Wat staan jullie daar nu allemaal koetje te staren. Laat me met rust,’ zeg ik namens Fauna vlak bij Nadja’s oor zodat omstanders het niet horen.

Nadja begint al te grinniken.

Nog een keer: ‘Woeehhh’.

‘Ik zeg toch dat jullie op moeten zouten! Nou, vort, vort.’ Fauna’s staart gaat omhoog. Ja hoor, ze begint te lossen. ‘Zie je Nadja, ze wordt er gewoon schijtziek van,’ fluister ik. We grinniken samen.

We lopen naar de konijnenhokken. Daarbij passeren we de kalkoen. ‘Ja, ik weet wel dat jullie mijn kop volslagen belachelijk vinden, mislukt zelfs, maar mijn veren hè, daar gaat het om.’ Kalkoen paradeert als een pauw, haar veren brutaal omhoog. Een peutertje die me stiekem gehoord heeft, kijkt met open mond van mij naar de kalkoen.

In de geitenweide hobbelen pasgeboren geitjes mekkerend achter hun moeder aan. ‘Wacht nou even, mama, ik heb dórst. Mama! Niet zo snel…’. Nadja gooit haar hoofd in haar nek en strekt van meligheid haar benen volledig voor zich uit in de rolstoel. Ze hikt van de lach. Thuis ben ik zeker niet de grappigste. Heerlijk dus dat ze zo makkelijk lacht.

Mama geit krabbelt zichzelf onhandig achter haar oren. ’Jeetje, wie heeft dit zo bedacht, joh. Ik kan er helemaal niet bij. Kan iemand me hèèèèlpen,’ mekker ik.

Nadja kan niet meer stoppen en lacht zo aanstekelijk dat ik er zelf ook in blijf.

Bij de konijnen worden we weer rustig. Tot het mannetje op de rug van het vrouwtje klimt en een soort van aan haar oren sabbelt. Tja, het is lente. ‘Ga weg! Blijf van mijn oren af. Je zou me zachtjes masseren. Dit lijkt nergens op!’ Het vrouwtje hupt weg, mannetje erachteraan. Het verhaaltje gaat nog wel even door. We piesen samen haast in onze broek. Helemaal als ik Nadja vraag een konijntje na te doen. Dat kan ze heel goed, haar neus en bovenlip optrekken. Maar ja, dan moet je niet lachen…

Vandaag had de auto een lekke band en kwam de monteur voor de tillift maar niet opdagen. Tijd voor een rondje Animal Crackers!