Aangezien het VUmc en het AMC zijn samengegaan tot Amsterdam UMC en wij ons voor de eerste keer moesten melden bij de locatie AMC, leek het me handig het bezoek goed voor te bereiden. ‘Ja hoor, u kunt uw dochter gewoon met het patiënten-pasje van het VUmc aanmelden, u hoeft geen nieuw pasje te maken. En er zijn voldoende invalidenparkeerplaatsen op het bovendek.’

Heldere taal, toch?

Bij aankomst bleken alle (vijftien?) invalidenplaatsen bezet en de dame bij de balie kinderorthopedie zei: ‘U moet nog wel even een nieuw pasje laten maken.’

‘Maar toen ik belde…’

‘Mevrouw, u bent nu in het AMC’ (denk er een meewarige blik bij).

Met het nieuwe pasje moesten we ons eerst melden bij de afdeling radiologie voor foto’s van Nadja’s knieën. Oud ziekenhuis hoor, dat AMC, de deuren gaan nog niet automatisch of met een druk op de knop open, dus: rolstoel draaien, met je rug de deur openduwen, rolstoel meetrekken. Nadja was snel aan de beurt.

‘Ze mag haar broek in dat kamertje uitdoen en dan komen.’

‘In het VUmc mocht ze haar broek gewoon aanhouden.’

‘O ja? Wat slecht,’ zei de radiologe, daarmee de concurrentie tussen de twee ziekenhuizen prijsgevend.

‘Dat kamertje’ was niet groter dan een toilet en het aankleedkussen formaat baby. Ik liet Nadja zich staand vasthouden en trok haar broek tot op haar enkels. Ze heeft vaker foto’s moeten laten maken, maar deze keer raakte ze in paniek. Misschien omdat het röntgenapparaat vlak boven haar hoofd zoemde toen ze moest gaan liggen. Ik wilde eerst nog vals zeggen: ‘Dat deden ze in het VUmc anders,’ maar ach, de radiologen waren zo geduldig…

Na de foto’s mochten we door naar de wachtkamer van de chirurg die Nadja vijftien maanden geleden heeft geopereerd. Langs de ene wand schilderingen van Nemo en Ariël, aan de andere kant een lange balie met acht medisch secretaresses. ‘Klinische genetica, Syndromen poli en Kindernefrologie’ las ik. Daarbij vergeleken klonk de balie ‘Orthopedie’ onschuldig.

Dokter van der Sluijs riep ons binnen. Daar kregen we goed nieuws:

  • Nadja’s benen zijn mooi recht aan het groeien. De plaatjes in haar knieën die de groei van het been aan de voorkant afremmen doen goed hun werk.
  • Nadja zal niet langer worden dan mama (halleluja).

Als mevrouwtje goed wil (blijven) werken om haar bovenbenen, hemstrings en billen te trainen, zal ze steeds mooier kunnen opstrekken. Heel fijn in haar verzorging en vooral ook voor haar zelf. Dat de draaideur naar buiten even stokte, kon ons niet meer schelen. Ons rondje ziekenhuis zat er weer op.