Na vier heerlijke, zonnige logeerdagen, duurde de voorjaarsvakantie voor Nadja te lang. Tuurlijk, we maakten van samen boodschappen doen een feestje en ze genoot van samen koekjes bakken het pannenkoekenrestaurant, maar het liefst ging ze weer naar school. Want daar zag ze haar juffen weer en zou Nafiso er (na haar rugoperatie) weer zijn. Als voorpret maakte ze alvast een kunstwerk voor ieder kind uit haar klas.

Op het internet mocht ze een cd uitzoeken, met een muziekje kan ze immers uren zoet zijn. Als kind van deze tijd, is ze gewend dat een bestelling binnen 2 werkdagen geleverd wordt. Deze keer liep dat anders. Nadja werd ongeduldig: ‘Mama, even op de computer kijken?’ of ‘Even de postbode bellen?’ zo spoorde ze me aan. Helaas bleek de bestelde cd achteraf toch niet leverbaar. Leg dat maar eens uit.

Vervolgens ging Beers’ stoeltje kapot, regende het te hard om naar de kinderboerderij te gaan en bleek Nafiso tot twee keer toe niet thuis om het kunstwerk af te leveren.

Tranen, verdriet, teleurstelling.

‘Zondag is Nafiso wel thuis, toch?’ zo sprak ze vertwijfeld. En een half uur later: ‘Ik hoop dat Nafiso maandag in de taxi zit…’

Nadja deed haar best de moed erin te houden. ‘Waar is die cd van Jos?’ vroeg ze. O nee hè, dacht ik. Want dat was niet mijn favoriet (understatement). Een cd vol verjaardagsliedjes, wie verzint het!

Om nog meer teleurstellingen te voorkomen, duikelde ik hem van onderuit een la, waar die ‘toevallig’ terecht was gekomen.

Nooit geweten dat er zoveel variaties bestaan op ‘Lang zal ze leven’. Met Nadja’s enthousiasme om dagenlang hetzelfde muziekje te luisteren, begon míjn teleurstelling, ik kan geen ‘Hiep hiep hoera’ meer horen. Alhoewel, nog één keer dan: de vakantie is voorbij: Hiep hiep hoera!