Nadja hangt voorover in haar rolstoel. Ze rommelt in de oranje bak waar ze haar cd’s in bewaart. Er liggen er een paar naast, half uit de hoesjes gevallen.

‘Welke zoek je?’ vraag ik.

‘Niet zoeken, opruimen. Deze zijn voor kleine meisjes,’ zegt ze, wijzend op de cd’s naast de bak. Ik zie ‘Liedjes met een hoepeltje erom,’ Dikkie Dik, de sprookjes van Grim (nooit geluisterd want gesproken verhaaltjes hebben haar nooit geboeid) en Nijntje.

‘Dit is óók Dikkie Dik,’ zeg ik hoopvol. Het betreft een versie van Dirk Scheele waar ik echt allergisch voor ben.

‘Nee, Dirk Scheele is voor grote kinderen,’ zegt Nadja op een toon die geen tegenspraak duldt.

‘En Woezel en Pip dan? Dat is echt voor kleine kinderen hoor.’

Even twijfelt ze. ‘Maar die zijn mooi.’

Misschien moet ik me er gewoon niet mee bemoeien. Dát ze opruimt is al fijn.

Na een poosje komt ze de kamer in met een behoorlijk stapeltje weg te gooien cd’s op haar blad. ‘Nu nieuwe kopen,’ zegt ze. ‘Voor  grote kinderen.’ Ze rolt al naar mijn laptop.

Ja zeg! Nu ze zichzelf zo groot vindt, is het tijd voor een lesje in sparen. Ik pak haar spaarpot, die – eerlijk is eerlijk – nog helemaal leeg is. Ik leg haar uit dat ze vanaf nu elk weekend zakgeld krijgt en dat ze dat mag opsparen in de spaarpot, zodat ze als ze genoeg heeft kan kopen wat ze graag wil hebben. Ze snapt het.

‘Ik wil ook andere wielen,’ zegt ze, op haar wielbeschermers tikkend. ‘Ik wil geen zonnetje meer, maar paarden.’

Zo zo, mevrouw wil nogal wat.

En dan wil ze de dvd van Ernst en Bobbie zien. ‘Want die is voor grote kinderen, toch?’

Ik durf haar niet tegen te spreken.

Gelukkig moet ze nog even sparen, maar wat zijn eigenlijk leuke liedjes voor een meisje als Nadja? Veel verder dan Monique Smit kom ik niet. Iemand een tip?