Het is wat, als je dochter ineens niet meer in de kindermaten valt, ik moest er in ieder geval even aan wennen… waar ga je heen als de “Name its” niet meer voldoen, maar de lawaaiige shops met stamp-muziek nog een stap te ver lijken.

Ik shop nogal wat online, ja, ik weet het: ‘nogal’ is een breed begrip, vul maar in. Afijn, dat online shoppen gaat meestal zo: shirt in geel of shirt in blauw (Nadja’s lievelingskleuren), klik op afbeelding én hup: keus genoeg.

Dit keer leek het me, omdat het vakantie is, gezellig om samen met Nadja te gaan winkelen en afsluitend iets lekkers te gaan eten en drinken.

Thuis knoopte ik de blauwe ballonnen met “16” erop van de rolstoel. overblijfsel van een feestje in het logeerhuis waar een cliënt zestien jaar was geworden. Niet heel handig winkelen met twee ballonnen die steeds in je gezicht waaien. Ik beloofde Nadja ze na ons uitstapje weer te bevestigen.

We parkeerden in het winkelgebied. Onwennig duwde ik Nadja de “Only” in. Wat veel streepjes dit jaar, én veel wit, niet echt handig voor Nadja. Zelf zag ze ook niets van haar gading. Er was een aanbieding van twee streepshirts voor veertig euro. ‘Hee, dat is leuk,’ probeerde ik. ‘Dan neemt mama er ook één en dan hebben we hetzelfde shirt!’

Daar dacht Nadja anders over. ‘Nee,’ schudde ze. ‘Niet leuk.’

Tja, je bent puber of niet. Welke dochter wil nou hetzelfde aan als haar moeder…

Nog een winkel in… en weer uit…

Maar, uiteindelijk lukte het. Een groot warenhuis bleek voor Nadja het walhalla. Enthousiast rolde ze door de paden, plukte shirts en korte broeken uit de rekken om ze vervolgens omhoog te houden: ‘Past dit?’

Het was allemaal zo goedkoop, ik liet haar lekker gaan. Leuk om te zien dat ze met het groter groeien ook haar eigen smaak ontwikkelt.

‘Zo, klaar!’ zei ze gedecideerd. ‘Gaan we nu appeltaart eten?’

Tuurlijk schat.