Een poosje geleden schreef ik dat Nadja zichzelf te groot geworden vond voor peuterliedjes. Ze ruimde rigoreus op. Ik kon haar toen overreden Nijntje nog te bewaren (ken je klassiekers) en daarvoor in de plaats de Woezel en Pip cd’s te doen.

Wekenlang lag de stapel die weg mocht bij de voordeur voor als ze zich zou bedenken. Vorige week gaf ik ze pas mee aan de vuilnismannen en je voelt het al: deze week begon ze over Woezel en Pip. In het logeerhuis hadden ze ernaar geluisterd.

Mijn praatje dat ze zelf had besloten dat ze daar te groot voor was, viel niet in goede aarde. Ik zei dat ík ze niet opnieuw voor haar ging kopen, ze kon haar eigen zakgeld ervoor gebruiken. Heel het internet afgestruind, nergens meer Woezel en Pip te verkrijgen.

Opeens dacht ik aan het lesje dat ik onlangs kreeg toen ik tot mijn grote schrik bemerkte dat onze nieuwe rolstoelauto geen cd-drive meer heeft.

‘Mevrouw, u heeft toch wel Spotify? Dan kunt u uw muziek via uw telefoon op de speakers van de auto afspelen.’

O ja. Ik ben het type dat het graag nog met het oude systeem doet, zolang dat kan…

Maar, ik leer. Zo heb ik pas geleerd dat ik zelf dvd’s kan downloaden op de iPad. Wel zo handig voor op reis.

‘Gewoon naar Onedrive op de computer gaan, dvd erin, inloggen met Microsoft emailaccount, kopieëren naar het mapje van Onedrive en klaar.’

Gewoon.

Terug naar de Woezel en Pip cd’s. Ik hoor jullie denken: had je dan niet aan YouTube gedacht? Ja, tuurlijk wel, zo antiek ben ik nou ook weer niet.

‘Maar, dan heb ik er geen boekje bij,’ jengelde Nadja.

‘Nou, dat is dan jammer,’ hield ik vol.

Ze bond in. Even later hoorde ik de liedjes vanaf de iPad.

En voor in de auto? Leve Spotify! Wat is er veel!

Woezel en Pip, K3, Nijntje (zelfs liedjes die we nog niet kenden) en helaas helaas, óók Dirk Scheele.  Daar ben ik nog niet vanaf.

Voorlopig ga ik Nadja niet vertellen dat Spotify ook over de Sonos-boxjes thuis kan.