‘De mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest,’ zegt mijn schoonmoeder altijd. Ik vind het een mooi spreekwoord. Angst is een slechte raadgever, je moet niet leven vanuit angst, en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Ik heb rondom Nadja al heel wat angsten gekend en zij zelf trouwens ook.

Ik was bang dat Nadja’s benen zo krom zouden groeien, dat ze niet meer zou kunnen staan. Dat ik zelfs problemen zou krijgen met het aan en uittrekken van een broek. Nadja was bang voor de operatie (in december 2017). Ze kreeg plaatjes in haar knieën die ervoor moesten zorgen dat alleen de achterkant van haar benen nog door zouden groeien. De operatie slaagde, alleen, Nadja wilde niet meer staan of lopen, ze was bang voor de pijn die ze voelde en de kramp die soms in haar benen schoot. Ik was bang dat het nooit meer goed zou komen. Inmiddels zijn de pijnaanvallen minder en loopt, staat en rent Nadja weer kleine stukjes in haar hulpmiddelen.

Deze week moesten we voor de halfjaarlijkse controle naar het AMC. En wat je met het blote oog al kon zien, werd bevestigd door de foto’s: als haar beenspieren nog sterker worden, kan ze vrijwel volledig opstrekken!

Nadja is enorm de lengte ingeschoten, ik was bang dat ze langer dan ik zou worden. Dat zou haar verzorging extra zwaar maken. Die angst werd in het AMC ontkracht. Haar benen zijn nu uitgegroeid, alleen haar rug zal nog iets doorgroeien. En zo moest ik dus aan mijn schoonmoeders uitspraak denken. Al die angsten waarmee je jezelf kunt kwellen. Al die ‘wat als…’.

Deze week had Nadja een dag een leenrolstoel omdat die van haar in reparatie was. De leenrolstoel had geen hoofdsteun of anti-kiep. Ze vond het doodeng. Durfde amper te rollen, laat staan te dansen, bang om achterover te vallen. Ik zette haar op haar bed en ging zelf in de rolstoel zitten. Ik zou haar wel even laten zien dat ze als ze maar voorzichtig deed, prima rondjes kon draaien en dansen. ‘Joehoe,’ riep ik en gaf een ruk aan het rechterwiel, en vervolgens aan het linker. ‘Zo, nog even een stukje achteruit. Zie je wel, het gaat prima.’

En toen…. lag ik. Achterover gevallen met rolstoel en al.

Tja, sommige angsten moet je wél serieus nemen.