Zeg eens eerlijk, baal jij er ook altijd van als je ouderavond in je agenda ziet staan? Liever zat je met je benen op de bank, of ging je sporten, toch?

Maar, alles voor je kroost, dus onderhandel je met je partner: ‘Ga jij of ga ik?’ Of misschien ga je er samen pruilend naartoe.

Bij ons gaat het een beetje anders. Er moet natuurlijk altijd iemand thuisblijven voor Nadja. En ik roep altijd als eerste: ‘Ik ga wel.’ Ik trek daar dan altijd een ik-offer-me-wel-op gezicht bij, maar stiekem vind ik die avonden heerlijk. Lekker op het drukst van de dag ertussenuit knijpen terwijl er nog van alles moet gebeuren:

tafel afruimen, keuken opruimen, Nadja op de toilet zetten, Nadja eraf halen, Nadja helpen uitkleden, Nadja onder de douche zetten, Nadja met de tillift op bed tillen, medicatie geven, boekje lezen, liedje zingen…

Gisteren had ik zo’n ouderavond. Ik ging op de fiets. Niet omdat school waarschuwde voor het beperkt aantal parkeerplaatsen, maar om mijn kop leeg te waaien. In de aula nam ik een kop koffie en installeerde me ergens achteraan. Het inleidende praatje van de teamleidster liet ik aan me voorbijgaan. Uit ervaring weet ik dat je die info prima op de site kunt nalezen. Dat ze ons toesprak alsof we kleuters waren (kinderlijk toontje en overdreven articulerend) zou me anders geërgerd hebben. Nu droomde ik heerlijk weg zonder dat iemand me stoorde. In de anderhalf uur op school voelde ik mijn schouders een paar centimeter zakken.

Volledig opgeladen kwam ik dan ook thuis. Het huis was stil. Manlief zat met een wijntje op de bank televisie te kijken. Het aanrecht was leeg, de tafel opgeruimd, rolstoel in de gang. Ik schonk mezelf ook een wijntje in en plofte naast hem op de bank.

Top avonden, die ouderavonden.