Ik denk dat ik binnenkort eens ga speuren of er theaterklassen bestaan voor meisjes als Nadja. In een non-verbaal klasje zou ze niet misstaan. Een dramatische zucht met één hand op haar voorhoofd omdat ze het ‘zo warm heeft,’ een geïrriteerd ‘Haaah,’ als ik bij de verkeerde bladzij begin voor te lezen of een gespeeld van pijn vertrokken gezicht: Nadja is er heel goed in. Denk er een op haar wielen stuiterende versie bij (wild zwaaiende armen en benen) en het zal het publiek niet ontgaan dat mevrouw het ergens niet mee eens is.

Het duidelijk kunnen aangeven wat je vindt en voelt is natuurlijk ook gewoon erg fijn als je woordenschat beperkt is en je voor veel mensen niet goed verstaanbaar bent.

Maar Nadja is zo sterk in haar mimiek en lichaamstaal, dat ze mensen – inclusief mij – regelmatig op het verkeerde been weet te zetten. Dat je toch gaat twijfelen: heeft ze echt ineens weer pijn in haar knie/tand/rug? Of is het toch een manier om te voorkomen dat je moet gymmen, staan, lopen of tandenpoetsen…

De Dikke van Dale heeft dramaqueen sinds 2015 opgenomen met het synoniem ‘aanstelster’. Precies dat woord schoot door mijn hoofd toen Nadja deze week uit school kwam met een witte handdoek om haar bovenbeen gewikkeld. ‘Ik heb zo’n pijn in mijn knie,’ zei ze en keek er heel moeilijk bij.
‘Wat vervelend voor je,’ zei ik. Inmiddels weet ik dat je beter maar mee kunt bewegen, of het nou echt is of niet.
‘Ja,’ zei ze. En met gevoel voor drama: ‘Het lijkt wel gips hè, maar het is een handdoek.’
Ik moest ineens denken aan dat ik het zelf vroeger heel interessant vond om met mijn elleboog in een van een theedoek gemaakte mitella te lopen.

Ach, aanstelster of niet, wie geniet er nou niet van lieve troostende mensen om je heen…