Mijn zus Elke en ik zaten een aantal maanden geleden te praten over werk, onze familie, wat zwaar op ons drukt en waar we blij van worden. Gewoon, zoals zussen dat doen.
Ik sprak uit dat ik me af en toe best kwetsbaar voel met een man die veel in het buitenland is en Nadja die steeds zwaarder en volwassener wordt. Wat als ik eens een poosje uit de running ben? Elke vertelde dat ze zo blij is na jarenlang in het onderwijs te hebben gewerkt, weer terug is in de zorg ondanks dat ze geen veertig uren contract heeft.
We keken elkaar aan en wisten het tegelijkertijd: Elke zou wat uren voor Nadja gaan zorgen. En niet alleen zorgen, ook dingen ondernemen.

Het is mooi te zien hoe dat uitpakt, hoe de wisselwerking tussen hen is. Mijn zus heeft humor, is iemand die out of the box denkt, een creatieveling.
Nadja en zij hebben al hun eigen grapjes. Zo wilde Nadja eens haar sloffen aan, maar Elke zag ze niet. Nadja wees: dáár! Ze wees naar een paar dikke sokken met antislip.
‘Ja zeg, dat zijn toch geen sloffen!’ zei mijn zus. Ze stopte haar handen in de sokken en liet ze met elkaar praten.
‘Jij zegt wel dat je een slof bent maar je bent gewoon een slappe sok.’
‘Nou,’ zei de andere sok, ‘En jij… jij bent geen slof en geeneens een slappe sok. Jij bent een slappe zák!’
En daarna begonnen de sokken hard te lachen net als Nadja en Elke.

Of die keer dat ze samen naar mijn zus’ werk gingen bij Ipse de Bruggen in Zwammerdam. Nadja was stilletjes, het terrein en de mensen maakten nogal indruk op haar, helemaal omdat al die volwassenen daar het heel interessant vonden een jong meisje in een rolstoel. Elke zag dat ze naar een oudere verstandelijk beperkte man keek die zat te knikkebollen.
‘Moe,’ zei Nadja. ‘Nadenken.’
‘Ik denk dat je gelijk hebt,’ zei mijn zus. ‘Die meneer denkt vast diep na en daar word je moe van.’
Toen ze na een wandeling over het terrein terugkwamen, zat de meneer er nog steeds te knikkebollen.
‘Wel een oude meneer,’ zei Nadja.
‘Tja, misschien zit hij daar al zijn hele leven na te denken. En nu is hij oud en moe. Niet zo slim hè…’
En weer moesten ze samen lachen.

Mooi om te zien hoe mijn zus met Nadja meebeweegt en haar zichzelf laat zijn.
Ik word er heel blij van.